یکی از پرتکرارترین سؤال‌ها بعد از یک کلاهبرداری رمزارزی این است: «من فقط آدرس کیف پول مقصد را دارم، آیا کاری می‌شود انجام داد؟»

پاسخ کوتاه این است: بله، و اتفاقاً همین کافی است برای شروع ردیابی.

در بلاکچین، آدرس‌ها مثل حساب بانکی عمل می‌کنند، با این تفاوت مهم که تمام تراکنش‌های آن‌ها برای همیشه قابل مشاهده است. وقتی یک آدرس در اختیار دارید، در واقع به دفترچه کامل فعالیت‌های مالی آن دسترسی دارید.

اولین قدم، وارد کردن آدرس در یک بلاک‌اکسپلورر معتبر است. در این مرحله، هدف صرفاً دیدن عددها نیست؛ بلکه باید رفتار آدرس را بررسی کنید. آیا این آدرس فقط دریافت‌کننده است یا ارسال هم دارد؟ آیا فعالیت آن ناگهانی شروع شده یا سابقه طولانی دارد؟

در بسیاری از پرونده‌ها، آدرس‌های کلاهبرداری الگوی مشخصی دارند:

دریافت چند تراکنش پشت‌سرهم، سپس انتقال سریع دارایی به آدرس‌های دیگر. این الگو برای گم‌کردن رد پول طراحی شده، اما دقیقاً همین رفتار غیرعادی، نقطه شروع تحلیل بلاکچین است.

وقتی مسیر خروجی‌ها را دنبال می‌کنید، معمولاً به یکی از این سه مقصد می‌رسید:

کیف پول شخصی، صرافی متمرکز، یا سرویس‌های واسط مثل میکسرها. شناسایی این مقصدها، ارزش اطلاعاتی بالایی دارد و تعیین می‌کند مرحله بعدی ردیابی چگونه باشد.

نکته مهم این است که ردیابی موفق، به ابزار پیچیده وابسته نیست؛ بلکه به درک رفتار تراکنش‌ها وابسته است. حتی با ابزارهای رایگان هم می‌توان سرنخ‌های بسیار مهمی به دست آورد، اگر بدانید به چه چیزهایی نگاه کنید.